Zapytałyśmy o to uczniów gimnazjów, a wyniki przedstawiają się następująco:
Na podstawie tych statystyk widać, że stosunek do osób niepełnosprawnych nie jest zły. Zdecydowana większość uczniów deklaruje, że nie miałaby nic przeciwko temu, aby w ich klasie była osoba niepełnosprawna, a nawet mogliby się z nią zaprzyjaźnić. Jednakże z drugiej strony 25% badanych uczniów zdeklarowało, że nie pomogli osobie niepełnosprawnej, choć mieli taką okazję. Być może wynikało to ze strachu, bądź obojętności na los tych osób. Zatem, czy gdyby rzeczywiście w środowisku klasowym tych osób znalazłaby się osoba z jakąkolwiek niepełnosprawnością zechcieliby lub potrafiliby jej pomóc? A jest to przecież ważne dla tych dzieci, aby otrzymywały szczerą pomoc i wsparcie. Pomoc ta nie może wynikać z litości, gdyż dzieci, które codziennie muszą stawiać czoła różnym problemom nie mogą być narażane na inne życiowe przeciwności zwłaszcza w szkole, która powinna być dla dziecka miejscem bezpiecznym.
Dlatego proponujemy kilka sposobów, metod, aby uczniowie gimnazjów mogli poznać swoich rówieśników, zapoznać się z ich problemami, a przede wszystkim zrozumieć je. Jest to szansa na to, aby poprawić stosunki między tymi grupami osób i zmienić specyfikę myślenia na temat osób niepełnosprawnych. Jest to szansa zarówno dla jednej jak i drugiej strony.
;)
